Instalacja Ubuntu

Z ThinkPad-Wiki

Instalacja podstawowa

Zasadniczo Ubuntu powinno (prawie) cały sprzęt rozpoznać samodzielnie i nie powinna być potrzebna większa ingerencja (poza egzotycznym sprzętem). W tym przykładzie zalecana jest standardowa „Desktop Version” Ubuntu. Jeśli komputer docelowy ma nie więcej niż 4 GiB pamięci RAM, należy wybrać wersję 32-bitową.

W przypadku starszych komputerów z mniej niż 256 MiB pamięci RAM należy wybrać „Text based Installer”.

Standardowa instalacja Ubuntu używa Gnome jako środowiska graficznego, które działa szybko, niezawodnie i dzięki Compiz (efekty 3D/graficzne) także bardzo ładnie. Na w miarę aktualnych maszynach działa płynnie i czysto. Jako nieco bardziej oszczędny w zasoby rozważany jest tu Xubuntu, które zamiast Gnome używa XFCE4. Dla jeszcze mniejszego zapotrzebowania na zasoby można sięgnąć po Lubuntu, które używa LXDE jako środowiska graficznego.

Więcej do poczytania tutaj w wiki

Przygotowanie

W (prawie) wszystkich przypadkach potrzebny jest obraz ISO instalowanej wersji Ubuntu. Można go znaleźć tutaj: Ubuntu Downloads.

Aby przeprowadzić trwałą instalację na dysku twardym, należy przygotować na nim potrzebne miejsce (zmniejszyć istniejące partycje lub w razie potrzeby je usunąć).

Jeśli instaluje się kilka systemów operacyjnych, najpierw należy zainstalować Windows, ponieważ Ubuntu go rozpozna i automatycznie doda do bootloadera.

Zapotrzebowanie na miejsce/partycjonowanie

Ubuntu potrzebuje w standardowej instalacji ok. 3 GiB miejsca na dysku, jednak dla systemu należy przygotować lub pozostawić wolne 10–15 GiB.

Jako zalecane partycjonowanie dla Ubuntu można przyjąć następujące przykładowe wartości:

10-15GiB für "/"  (System)
X MiB (Größe des Arbeitsspeicher) für "/swap" (Auslagerungsdatei, Hybernate)
Rest für "/home" (Persönliche Daten) ca. 3GiB Festplattenspeicher, nach oben offen

Łącznie należy jednak przygotować lub pozostawić wolne dla systemu 10–15 GiB.

Instalacja z CD/DVD

Pobierz obraz ze strony Ubuntu i nagraj go na płytę CD lub DVD.

Na komputerze docelowym upewnij się, że komputer uruchamia się z CD, włóż płytę i uruchom z niej system. W przypadku zwykłej płyty CD/DVD powinien pojawić się interfejs Gnome. Na pulpicie znajduje się skrót do instalacji.

Instalacja z pamięci USB

Pamięć USB powinna mieć co najmniej 1 GiB wolnego miejsca na partycji FAT. Ponadto na pamięci nie powinny znajdować się żadne dane.

Do instalacji/konfiguracji pod Windows potrzebne są dwie rzeczy:

• Universal-USB-Installer ze strony PenDriveLinux.com.
• obraz ISO instalowanej wersji Ubuntu

Po pobraniu obu elementów uruchamia się Universal-USB-Installer i postępuje zgodnie ze wskazówkami.

Instalacja za pomocą Wubi (w systemie Windows)

Ten rodzaj instalacji nadaje się przede wszystkim do wypróbowania Ubuntu bez większego ryzyka i w razie potrzeby do łatwego usunięcia. Ubuntu jest tu instalowane jak program w systemie Windows i tworzony jest plik „Loopback” dla całego systemu Linux. W zasadzie jest to obraz, który jest ładowany przy uruchamianiu Linuksa. Wubi dodaje przy tym instalację Ubuntu do bootloadera Windows.

Pobierz Wubi

Sprzęt

• Szczególne cechy WLAN: Intel, Atheros, Cisco

Trackpoint

Szczegółowe informacje oraz zestawienie wszystkich rodzajów Trackpointa w ThinkPadach znajdziesz w wiki Ubuntu.

Od Ubuntu 10.04 dostępne jest narzędzie graficzne do konfiguracji, które trzeba najpierw zainstalować:

sudo apt-get install gpointing-device-settings

Następnie uruchamia się program przez „System -> Preferencje -> Pointing Devices” i w sekcji „Emulacja kółka myszy” wprowadza ustawienia.

Alternatywnym sposobem jest utworzenie pliku konfiguracyjnego dla wszystkich pulpitów za pomocą xinput.

W tym celu tworzy się nowy skrypt poleceniem

sudo gedit /etc/X11/Xsession.d/99trackpoint

i wkleja do niego poniższą zawartość (w edytorze powinien pojawić się pusty plik):

# Trackpoint Scrollfunktion für alle relevanten Eingabegeräte aktivieren
xinput list | \
	egrep 'TPPS/2 IBM TrackPoint|DualPoint Stick|Synaptics Inc. Composite TouchPad / TrackPoint' | \
	sed 's/.*id=\([0-9]\{1,\}\).*/\1/' | \
	while read id ; do
		xinput set-prop $id "Evdev Wheel Emulation" 1
		xinput set-prop $id "Evdev Wheel Emulation Button" 2 
		xinput set-prop $id "Evdev Wheel Emulation Timeout" 200
		xinput set-prop $id "Evdev Wheel Emulation Axes" 6 7 4 5 # horizontal und vertikal
		#xinput set-prop $id "Evdev Wheel Emulation Axes" 0 0 4 5 # nur vertikal
done

Teraz można ręcznie uruchomić skrypt:

. /etc/X11/Xsession.d/99trackpoint

Skrypt jest uruchamiany automatycznie przy logowaniu użytkownika.

Ochrona dysku twardego

Wystarczy zainstalować poleceniem:

sudo apt-get install hdapsd

Aby przetestować, uruchom w terminalu:

hdapsd

Po ponownym uruchomieniu hdapsd ładuje się automatycznie.

Konfigurację hdapsd można zmienić w /etc/default/hdapsd.

sudo gedit /etc/default/hdapsd

Czytnik linii papilarnych

• Tabela
• Thinkfinger
• fprint

Oszczędzanie energii

Na początek materiały do poczytania w wiki: Oszczędzanie energii w Linuksie Najważniejszym narzędziem w Linuksie do pomiaru zużycia energii jest prawdopodobnie Powertop. Można go zainstalować poleceniem:

sudo apt-get install powertop

następnie wystarczy uruchomić poleceniem:

sudo powertop

Ważne dla uzyskania miarodajnych wartości:

• Laptop pracuje na baterii (odłącz kabel zasilający)
• Pozostaw laptop w spokoju przez min. 5 minut, gdy działa Powertop

TLP

Do oszczędzania energii obecnie polecany jest zestaw skryptów „TLP” autorstwa Linrunnera.

Dokładne wyjaśnienie ustawień i pliku konfiguracyjnego można znaleźć tutaj

Urządzenia USB

Aby oszczędzać energię, ważne jest wyłączanie niepotrzebnych urządzeń. Ponadto urządzenia USB powodują większe obciążenie systemu, ponieważ procesor musi stale „odpytywać” (polling) magistralę USB, tzn. sprawdzać, czy urządzenia USB zgłaszają komunikaty/zdarzenia. Za pomocą „TLP” aktywowane są np. funkcje wyłączające/ograniczające polling USB. Zobacz w tej sprawie strony wiki o TLP

PHC / Undervolting

Kolejnym sposobem na oszczędzanie energii i utrzymanie niższej temperatury urządzenia jest undervolting. W tym celu trzeba zbudować lub użyć „kernela PHC” i załadować odpowiednie moduły. Więcej do poczytania w wiki Ubuntu.

W tym celu należy najpierw włączyć zewnętrzne źródła pakietów i zaktualizować listy źródeł:

sudo add-apt-repository ppa:linux-phc/ppa
sudo apt-get update

Następnie instaluje się prekompilowany kernel:

sudo  apt-get install  linux-generic-phc linux-headers-generic-phc

Po pomyślnej instalacji należy uruchomić system ponownie. Aby sprawdzić, czy załadowano nowy kernel PHC, wpisz w konsoli:

sudo uname -r

jeśli na końcu pojawia się „-phc”, działa właściwy kernel PHC. Jeśli tak nie jest, trzeba jeszcze poinformować bootloader o nowym kernelu. Robi się to poleceniem:

sudo update-grub

Teraz mamy kernel obsługujący undervolting, ale nie jest on jeszcze aktywny. Potrzebny jest do tego jeszcze moduł, który przeprowadza obniżenie napięcia.

Poszczególne moduły można znaleźć na forum PHC w sekcji pobierania. Na przykład bezpośrednio ten plik.

Następnie rozpakowuje się pobrany plik, przechodzi do jego katalogu (w terminalu) i wykonuje poniższe polecenia (w tym katalogu!), aby zbudować moduł.

make prepare
make
sudo make install

[....] Wymaga dalszej obróbki, nieukończone [....]

Aby sprawdzić, czy moduł został poprawnie załadowany, wykonuje się w terminalu poniższe polecenie, które powinno wyświetlić różne liczby:

cat /sys/devices/system/cpu/cpu0/cpufreq/phc_controls 

Jeśli pojawi się coś takiego jak na przykład:

11:44 8:29 6:19

to znaczy, że się udało. Pierwsze wartości oznaczają stopnie taktowania i nie można ich zmieniać. Kolejne wartości to VID (Volt-ID) i określają napięcie. Przykładowe wartości pochodzą z X60 z T2400, przy czym ostatniej wartości 6:19 nie można zmienić, ponieważ procesor nie dopuszcza niższego napięcia dla najniższego stopnia taktowania.

Teraz należy ustalić najlepsze/odpowiednie wartości dla swojego procesora. Najlepiej uruchomić benchmark, ustalić dany stopień taktowania i powoli obniżać VID (druga wartość).

Wartości można zmienić następującym poleceniem:

echo "11:44 8:29 6:19" | sudo tee /sys/devices/system/cpu/cpu0/cpufreq/phc_controls

Aby sprawdzić, czy wartości zostały zastosowane, wystarczy ponownie wykonać powyższe polecenie (z cat). Gdy uda się ustalić dobre wartości, można wpisać je do pliku konfiguracyjnego TLP, aby były stosowane automatycznie. Robi się to poleceniem:

sudo gedit /etc/default/tlp

Tam szuka się wiersza z PHC i zmienia istniejące wartości na własne.

Karty graficzne

...