Modyfikacja procesorów MMC-2
Z ThinkPad-Wiki
Spis treści |
Płyty z Pentium II
Modyfikacja FSB 100 MHz (tylko dla wybranych modeli!)
Niektóre modele Pentium II 300 MHz mają układy pamięci cache (pracujące z połową taktowania procesora), które są specyfikowane na 225 MHz. W takich modelach można spróbować osiągnąć FSB 100 MHz, a tym samym taktowanie CPU 450 MHz. Podobnie można spróbować podkręcić modele Pentium II PE 300 MHz / 266 MHz z 256 KB pamięci L2 on-die (pracującej z pełnym taktowaniem procesora) do FSB 100 MHz.
Modyfikacja 100 MHz dla płyt z Pentium II z 512 KB pamięci cache on-chip @ połowa taktowania procesora
- wkrótce -
Modyfikacja 100 MHz dla płyt z Pentium II PE z 256 KB pamięci cache on-die @ pełne taktowanie procesora
Te modele można rozpoznać po tym, że na tylnej stronie płyty MMC-2 nie mają trzech dużych prostokątnych układów scalonych przy górnej krawędzi. Dzięki pamięci cache on-die pracującej z pełnym taktowaniem procesora są już zauważalnie szybsze niż wersje z pamięcią cache on-chip. Mimo to FSB 100 MHz daje w tych modelach jeszcze wyraźny wzrost wydajności. Najlepsze szanse mają modele 266 i 300 MHz. Mają to samo Vcore co ich większe odpowiedniki 400 MHz, ale mnożnik tylko 4 lub 4,5 zamiast 6. Dzięki temu przy FSB 100 MHz uzyskuje się odpowiednio 400 lub 450 MHz, co jest jeszcze w granicach rozsądku. W przypadku modeli o wyższym taktowaniu prawdopodobieństwo powodzenia modyfikacji jest znacznie mniejsze. Z modelem 333 MHz może się jeszcze udać, ale w przypadku procesora 366 MHz, ze względu na wysoki mnożnik, jest już bardzo mało prawdopodobne, że procesor zniesie podkręcenie aż o 50%. Jeśli jednak modyfikacja się powiedzie, to wychodząc od procesora PE 300 MHz, za stosunkowo niewielkie pieniądze (trzeba dokupić tylko RAM) uzyskuje się wydajność porównywalną z Pentium III 450 MHz. Trzeba wprawdzie zrezygnować ze zestawu instrukcji SSE, ale za to nie trzeba się męczyć z dodatkowym oprogramowaniem do aktywacji pamięci L2, jak w przypadku Pentium III.
Do modyfikacji trzeba przylutować jeden rezystor w innym miejscu i dodać kolejny w innym miejscu. Pierwszy powoduje, że generator taktowania rozpoznaje moduł MMC-2 jako moduł FSB 100 MHz, drugi zmienia dzielnik AGP z 1/1 na 2/3, aby taktowanie AGP przy wyższym FSB mieściło się ponownie w specyfikacji 66 MHz.
  |  |
Płyty z Pentium III
Modyfikacja SpeedStep
Dzięki modyfikacji SpeedStep można procesory Pentium III MMC-2 eksploatować z wysokim taktowaniem CPU (i wysokim Vcore) w „maximum performance mode” także w notebookach, które nie obsługują technologii SpeedStep, jak np. ThinkPady 770X/Z i 600E oraz większość ThinkPadów 600X. Bez tej modyfikacji odpowiednie procesory SpeedStep mogą w tych notebookach pracować tylko z niższym taktowaniem CPU (i niższym Vcore) w „battery optimized mode”. Pierwszą możliwością jest na stałe podłączenie procesora do trybu „maximum performance mode”, co jednak wiąże się z wadami w zakresie czasu pracy na baterii i wydzielanego ciepła. Możliwość tę odkrył swego czasu „Sharedoc” na forum www.wimsbios.com. Powiązany wątek szybko stał się TYM miejscem, gdzie rozbudowuje się wciąż popularne wśród miłośników ThinkPady 600E, 770X i 770Z, i jest lekturą obowiązkową dla każdego, kto chce zagłębić się w historię powstania tej modyfikacji. Publikowali tam również autorzy narzędzi „deepsleep”, „enable_p6” oraz zmodyfikowanego bootloadera GRUB. Drugą możliwością jest sterowanie taktowaniem CPU za pomocą przekaźnika lub układu tranzystorowego w zależności od podłączonego zasilacza. Wtedy CPU (po uruchomieniu „enable_p6” lub „deepsleep”) pracuje zawsze w „maximum performance mode”, dopóki zasilacz jest podłączony. W przeciwnym razie CPU pracuje w „battery optimized mode”. W porównaniu z prawdziwym SpeedStep występują następujące wady:
- Przed podłączeniem i odłączeniem zasilacza podczas pracy należy krótko przełączyć się w tryb gotowości za pomocą Fn + F4. Następnie można ponownie wybudzić notebooka (ponownie naciskając Fn + F4). Jeśli się tego nie zrobi, notebook wyłączy się natychmiast po odłączeniu lub podłączeniu zasilacza. Po wybudzeniu należy uruchomić jedno lub kilka narzędzi z linkowanego powyżej wątku (zalecenie: enable_p6, ponieważ może aktywować zarówno pamięć cache, jak i wyższe taktowanie CPU, więc potrzebne jest tylko jedno narzędzie), aby aktywować pamięć L2 i ewentualnie wyższe taktowanie CPU.
- Trybu tego nie można zmienić za pomocą schematów zasilania Windows (Windows 2000 i XP) ani narzędzia firmy Intel.
Modyfikacja Speedstep dla procesorów od 600 do 700 MHz (na stałe okablowana):
 |  |
Speedstep-Mod dla procesorów 750–850 MHz (na stałe połączony):
 |  |
UWAGA: W przypadku poniższych zdjęć przyłącze +16V musi zostać przylutowane bezpośrednio do plusowego pinu gniazda zasilacza na płycie głównej.
Speedstep-Mod dla procesorów 600–700 MHz (zmienny, albo z przekaźnikami, albo z tranzystorami NPN):
| |  |  |
Speedstep-Mod dla procesorów 750–850 MHz (zmienny, albo z przekaźnikami, albo z tranzystorami NPN):
| |  |  |
Modyfikacja napięcia
Za pomocą tego modu można zmienić napięcie Vcore doprowadzane do procesora. W procesorach Speedstep (600 MHz – 850 MHz) można zmienić napięcie zarówno w "battery optimized mode", jak i w "maximum performance mode". Może to być przydatne z dwóch powodów: albo podnosi się napięcie, aby lepiej podkręcać procesor, albo obniża się je do minimum, przy którym procesor nadal pracuje stabilnie przy standardowym taktowaniu (najlepiej przetestować w prime95), aby oszczędzać energię i uzyskać dłuższy czas pracy na baterii.
Pady lutownicze na poniższych zdjęciach muszą zostać połączone mostkami SMD, mostkami z drutu lub kabla albo kroplą cyny; rezystory nie są potrzebne. Jeśli połączy się jeden (lub oba) pady SMD danego VID z GND, VID jest zawsze LOW. Jeśli połączy się VID z VID-SW, VID jest HIGH w "battery optimized mode" i LOW w "maximum performance mode". Jeśli VID nie zostanie połączony ani z GND, ani z VID-SW, jest zawsze HIGH.
Oto tabela dostępnych napięć. VID = 0 oznacza LOW, VID = 1 oznacza HIGH. Zobacz też ten arkusz danych.
| VID 4 | VID 3 | VID 2 | VID 1 | VID 0 | Vcore [V] (+/- 1%) |
|---|---|---|---|---|---|
| 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 1,675 |
| 0 | 0 | 0 | 0 | 1 | 1,650 |
| 0 | 0 | 0 | 1 | 0 | 1,625 |
| 0 | 0 | 0 | 1 | 1 | 1,600 |
| 0 | 0 | 1 | 0 | 0 | 1,575 |
| 0 | 0 | 1 | 0 | 1 | 1,550 |
| 0 | 0 | 1 | 1 | 0 | 1,525 |
| 0 | 0 | 1 | 1 | 1 | 1,500 |
| 0 | 1 | 0 | 0 | 0 | 1,475 |
| 0 | 1 | 0 | 0 | 1 | 1,450 |
| 0 | 1 | 0 | 1 | 0 | 1,425 |
| 0 | 1 | 0 | 1 | 1 | 1,400 |
| 0 | 1 | 1 | 0 | 0 | 1,375 |
| 0 | 1 | 1 | 0 | 1 | 1,350 |
| 0 | 1 | 1 | 1 | 0 | 1,325 |
| 0 | 1 | 1 | 1 | 1 | 1,300 |
| 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 1,275 |
| 1 | 0 | 0 | 0 | 1 | 1,250 |
| 1 | 0 | 0 | 1 | 0 | 1,225 |
| 1 | 0 | 0 | 1 | 1 | 1,200 |
| 1 | 0 | 1 | 0 | 0 | 1,175 |
| 1 | 0 | 1 | 0 | 1 | 1,150 |
| 1 | 0 | 1 | 1 | 0 | 1,125 |
| 1 | 0 | 1 | 1 | 1 | 1,100 |
| 1 | 1 | 0 | 0 | 0 | 1,075 |
| 1 | 1 | 0 | 0 | 1 | 1,050 |
| 1 | 1 | 0 | 1 | 0 | 1,025 |
| 1 | 1 | 0 | 1 | 1 | 1,000 |
| 1 | 1 | 1 | 0 | 0 | 0,975 |
| 1 | 1 | 1 | 0 | 1 | 0,950 |
| 1 | 1 | 1 | 1 | 0 | 0,925 |
| 1 | 1 | 1 | 1 | 1 | 0,900 |
Ponieważ rozmieszczenie padów istotnych dla Volt-Moda jest na wszystkich płytkach takie samo, dla wszystkich procesorów można użyć tego samego zdjęcia (podczas lutowania pady liczyć od prawej). Opcja VID-SW nie dotyczy procesorów bez Speedstep (450 i 500 MHz).
Górna strona płytki
Dolna strona płytki
Czasem może być potrzebny VID w stanie LOW w "battery optimized mode" i HIGH w "maximum performance mode", aby uzyskać wymaganą kombinację dwóch napięć Vcore. Aby uzyskać taki #VID-SW (odwrócony VID-SW), wystarczy podłączyć tranzystor NPN w następujący sposób:
Oddzielne sterowanie mnożnikiem
Jeśli mod FSB 133 MHz (np. ThinkPad 770X/Z lub 600E) został wykonany tak, że FSB można przełączać w zależności od podłączenia zasilacza, można chcieć zmieniać taktowanie CPU przez FSB zamiast przez mnożnik (ponieważ wyższe FSB daje korzyści wydajnościowe). Prawie zawsze działa to np. z procesorem 650 MHz, ponieważ 5 x 100 MHz FSB = 500 MHz w trybie mobilnym, a 5 x 133 MHz FSB = 666 MHz przy zasilaczu. W tym celu trzeba wprawdzie zachować Speedstep-Mod, aby wyższe Vcore dla wyższego taktowania CPU nadal było aktywowane, jednak mnożnik procesora nie może się przełączać razem z nim. Można to zrealizować tak, jak pokazano na poniższym zdjęciu.
Jeśli po przecięciu ścieżki w miejscu zaznaczonym na czerwono przylutuje się niebiesko zaznaczony koniec rezystora do GND, mnożnik pozostaje zawsze niski; przy +3,3 V zawsze wysoki. Można np. również przylutować przełącznik.
